Αποφασιστικότητα. Πάλη ενάντια στις πιθανότητες.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ.
ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ.

Πέμπτη, 25 Ιούνιος 2009 Τα καθήκοντα των υπουργών , ο ελέυθερος τύπος και η "φάρα" των δημοσιογράφων

Γειά σας φίλοι.
Παρ'όλο που σας είχα υποσχεθεί να μην γράψω τίποτα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού,
δεν μπορώ να συγκρατήσω κάποιους συλλογισμούς μου από το να εξωτερικευτούν.

Οι συλλογισμοί αυτοί έχουν γίνει έντονοι τελευταία και απασχολούν το νού μου πρωί και βράδυ. Αφορούν βέβαια το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου , καθώς και την αναζήτηση των βαθύτερων αιτίων κάποιων από τα κακά που ταλανίζουν τη χώρα μας.

Πρώτα από όλα η αλλαγή. Η ανατροπή , αν προτιμάτε, του ισχύοντος καθεστώτος στο πολιτικό μας σύστημα. Μακρυά από κάθε πολιτική προτίμηση έχω την εντύπωση πως ευκαιρία για πραγματική αλλαγή των πραγμάτων μέχρι τώρα (άσχετα αν ήταν για το καλύτερο ή το χειρότερο -αυτό μόνο ο χρόνος το δείχνει) , είχαμε δύο. Τη μια τη χάσαμε. Και ήταν η απόπειρα του Βενιζέλου να "ρίξει" τον Γιωργάκη. Οφείλω να ομολογήσω ότι τον Βενιζέλο προσωπικά τον συμπαθώ και τον προτιμώ 100 φορές από το Παπανδρεάκι. Όπως και να έχει όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητίσει ότι εάν τα κατάφερνε θα άλλαζε σημαντικά το πολιτικό πεδίο στην Ελλάδα με απρόβλεπτα επακόλουθα.
Η δεύτερη ευκαιρία που διαφένεται είναι η πρόταση που έκανε ο Καρατζαφέρης στους βουλευτές της ΝΔ (και όχι μόνο) να προσχωρήσουν στο κόμμα του. Θα ήταν μια τεράστια αλλαγή το ενδεχόμενο 20-30 βουλευτές να προσχωρήσουν στο κόμμα του καρατζαφέρη ανεβάζοντας το ποσοστό του στο 15-25% ή να ιδρύσουν ένα νέο με τα ίδια ποσοστά.
Πιστεύω ότι κατα πάσα πιθανότητα θα χαθεί και αυτή η ευκαιρία για πραγματικές αλλαγές.
Και αυτό είναι το κρίμα.

Είναι επίσης η απόδειξη ότι για το χάλι και τη στασιμότητα του πολιτικού μας συστήματος δεν φταίει η εκλογική βάση. Ο λαόςτο δικό του καθήκον το έκανε. Οι μισοί εκδήλωσαν ξεκάθαρα την απαίτησή τους για δραστική αλλαγή απέχοντας (άσχετα αν αυτό είναι πολιτικά ορθή επιλογή ή όχι). Από τους άλλους μισούς , οι μισοί ψήφισαν Καρατζαφέρη, Παπαρήγα και Οικολόγου,ς ενώ μόνο οι μισοί των μισών ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (ψηφίζουν και οι παππούδες και οι συμβασιούχοι , τι να κάνουμε).

Και οι βουλευτές μας που φέρουν στους ώμους την ευθύνη για το κράτος (ακριβώς όπως το είχαν αυτοί στις πρώτες εθνοσυνελεύσεις όπου το χάλι της χώρας δεν ήταν πολύ χειρότερο από ότι τώρα) τι έκαναν? ΤΙΠΟΤΑ!

Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα , ένα νέο κόμμα με συμμετοχή πρωτοκλασσάτων βουλευτών που θα ανατρέψει ΤΩΡΑ την κυβέρνηση της καταστροφής και
να γίνει στην Ελλάδα το έλα να δεις (και όπου βγεί). Κάποιος άλλος θα μπορούσε να παραιτηθεί ΤΩΡΑ αφυπνίζοντας το λαό ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη και αναλαμβάνοντας την ευθύνη του. Κάποιος που είναι βουλευτής διαθέτει τεράστια δύναμη (που του την παρέχει ο λαός απλόχερα μέσα από την αδυναμία του) για να τη διαχειριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο υπέρ του έθνους και όχι υπέρ του αρχηγού του κόμματός του.

Και σε αυτό το βαθμό είναι ΕΝΟΧΟΙ οι βουλευτές μας και θα μείνουν στην ιστορία σαν οι βουλευτές που θητεύαν όταν η Ελλάδα καταστρεφόταν. Και μπορεί αυτούς να μην τους νοιάζει, αλλά νοιάζει εμένα.

Το δεύτερο που με απασχολεί είναι οι εκάστοτε υπουργοί.Πιστεύω ακράδαντα ότι ο πολύς ο κόσμος αδυνατεί να καταλάβει ποιό είναι το έργο τους, ποιά ακριβώς είναι τα καθ'ηκοντά τους και ποιά επακριβώς είναι η ευθύνη τους όταν αναλαμβάνουν καθήκοντα. Και για αυτό το λόγο, πιστεύω επίσης ακράδαντα, το 99% των ψηφοφόρων τους αξιολογεί αποκλειστικά βάση της εικόνας που διαμορφώνει ο τύπος για αυτούς .
Ενοείται ότι δεν υπάρχει ένα βιβλιαράκι που να αναγράφει με τη σειρά τα καθήκοντα ενός υπουργού. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχουν.
Ο υπουργός είναι η ΑΝΩΤΑΤΗ ΗΓΕΣΙΑ ενός υπουργείου, άρα και ενός ολόκληρου κλάδου της χώρας. Αυτός διαθέτει ασύλληπτη εξουσία αφού με μια υπογραφή του μπορούν να πληρωθούν ή να μην πληρωθούν τεράστια ποσά, μπορούν να εργαστούν ή να μην εργαστούν μεγάλα κομάτια του πληθυσμού, κλπ. Τα καθήκοντα ενός υπουργού μπορούμε να τα καταλάβουμε καλύτερα εάν παρομοιάσουμε τον κλάδο μιας χώρας (πχ το εμπόριο) με μια μεγάλη ιδιωτική εταιρία και τον υπουργό σαν τον μεγαλύτερο μέτοχο αυτής. Η δουλεία του λοιπόν , αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, είναι :
α. προσωπική και επιτόπου επίσκεψη ΟΛΩΝ των χώρων ευθύνης του με σειρά σημαντικότητας, ώστε να αποκτήσει μια πρώτη αντίληψη του τομέα και της κατάστασης που αναλαμβάνει. Αυτό για έναν υπουργό που τρέχει σαν κουνέλι θα έπρεπε να πάρει όχι περισσότερο από 3 με 6 μήνες.
β. Μελέτη των βασικότερων θεσμικών κειμένων που καθορίζουν τη δομή , τις λειτουργίες και την οργάνωση του υπουργείου του και των υποκείμενων φορέων. Αυτό για έναν μελετηρό και μορφωμένο άνθρωπο δεν θα έπρεπε να πάρει περισσότερο από κάποιους μήνες.
γ. Σύσκεψη με τα βασικότερα στελέχη για ενημέρωση επί των κύριων εκκρεμοτήτων του κλάδου.
δ. Προσωπική συνέντευξη και επαφή με τα περισσότερα (αν όχι όλα) στελέχη που επανδρώνουν το υπουργείο.
ε. Μελέτη όλων (ή τουλάχιστον των βασικότερων) νόμων που αφορούν τον κλάδο που ελέγχει το υπουργείο.
Κάνοντας όλα αυτά βέβαια, δεν μπορεί να αποφύγει την ρουτίνα που "τρέχει" όπως επισκέψεις στο εξωτερικό, προγραμματισμένα συμβούλια, υποχρεώσεις στη βουλή κλπ.
Αφού κάνει τα παραπάνω ο κος υπουργός (που αποτελούν τα βασικά αυτονόητα), είναι έτοιμος να ΗΓΗΘΕΙ του τόπου στο συγκεκριμένο κλάδο και του αντίστοιχου υπουργείου , κάνοντας τη διαφορά με τον προκάτοχό του κάνοντας στρατηγικές επιλογές, ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΝΤΑΣ τους υφισταμένους του και όχι ΑΚΟΛΟΥΘΟΝΤΑΣ τις οδηγίες τους, ανακαλύπτοντας προβλήματα που ήταν στην αφάνεια και που η επίλυσή τους λύνει πολλαπλά προβλήματα, εμπνέοντας ΟΛΟ το προσωπικό του υπουργείου να δώσει τον καλύετρό του εαυτό, αλλάζοντας δομές και διαδικασίες (μόνο υπουργός έχει την εξουσία να το κάνει) ώστε η εργασία των υφισταμένων γραφείων του να πίανει περισσότερο τόπο και να μην αναλώνεται στη γραφειοκρατεία, να εντοπίσει τα ικανά στελέχη και να τα τοποθετήσει σε θέσεις κλειδιά (από όπου με τη σειρά τους θα πολλαπλασιάσουν την ποιότητα του παραγόμενου έργου στον κλάδο), να εντοπίσει τα βλαβερά για τον κλάδο στελέχη και να τα εκτοπίσει μηδενίζοντας τη βλάβη που προκαλεί η ανικανότητα ή η μοχθηρότητά τους, κλπ.
Όλα τα παραπάνω , μόνο ο υπουργός έχει τη δύναμη να τα κάνει και αυτή τη δύναμη του τη δίνει ο ΛΑΟΣ. Το μόνο που μένει είναι να έχει και την ικανότητα.
Εάν βρίσκετε ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν αυτονόητα και λογικά τα ΒΑΣΙΚΑ καθήκοντα ενός υπουργού, τότε πείτε μου ειλικρινά ποιοί υπουργοί πιστεύετε ότι εκπληρώνουν το 1/100 των καθηκόντων τους σήμερα και αν μου πείτε κάποιον, εξηγείστε μου πως προλαβαίνει παράλληλα να μιλάει σε προεκλογικές εκστρατείες, να συμμετέχει σε εθιμοτυπίες, να εμφανίζεται στα κανάλια και να ασχολείται με το πολιτικό του γραφείο.

Το τρίτο θέμα που με απασχολεί αρκετά τελευταία, είναι το θέμα του ελευθερου τύπου που "ελευθερώθηκε" για πάντα και των ΜΜΕ γενικότερα.
Όχι μόνο δεν στεναχωριέμαι για τους "εργαζόμενους", αλλά μπορώ να πώ ότι χάρηκα κι όλας (και όποιος σοκάρεται από το πολιτικά ανορθόδοξο αυτής της γνώμης ας διαβάσει Άρλεκιν καλύτερα). Οι λόγοι είναι οι εξείς :
α. Τα πράγματα στην ενημέρωση και στον τύπο άλλαξαν πολύ τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα καθώς ακολούθησε το δυτικό πρότυπο. Κάποτε (όχι πάρα πολύ παλιά) ένας εκδότης ή ένας ιδιοκτήτης εφημερίδας ήταν ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ. Και για να φτάει εκεί πιθανότατα ήταν εγνωσμένης αξίας.Σήμερα είναι ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ.
β. Για τον προηγούμενο λόγο, οι δημοσιογράφοι κάποτε ήταν οικονομικά μικροί κατά κανόνα.Θυμηθείτε τα οικονομικά του αείμνηστου Φρέντυ Γερμανού και συγκρίνετέ τον με τον Γιώργο Παπαδάκη (σε οικονομικά και ποιότητα).
γ.Επίσης για τον πρώτο λόγο, οι δημοσιογράφοι κάποτε ήταν τέρατα μόρφωσης κατά κανόνα.Σήμερα είναι στην καλύτερη περίπτωση , όχι αγράμματοι.
δ. Κάποτε δημοσιογράφος σήμαινε να ενημερώνεις τον κόσμο για πράγματα που ο ίδιος αδυνατούσε να μάθει.Σήμερα σημαινει να κυνηγάς τη χήρα για να κλάψει μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους.
ε. Όταν τα μμε είναι κερδοσκοπικές εταιρίες σημαίνει ότι ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ από όποιον δίνει περισσότερα. Και έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι όποτε χρειάστηκε να ελεγχθούν μάζες, το χρήμα έρευσε άφθονο.
στ. Ας μου πεί σήμερα ποιός πιστεύει ότι ένας δημοσιογτράφος που είναι αποφασισμένος να γράφει και να λέει ότι ξέρει και να αποκαλύπτει αλήθειες, έχει έστω και μια εβδομάδα μέλλον στον τύπο.
ζ. Τα πράγματα αλλάζουν άρδην λόγω τεχνολογίας ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Και όπως ο υπάλληλος που διπλώνει πουκάμισα σε μια βιοτεχνία, βρίσκεται άνεργος όταν "βγαίνουν" τα ρομποτικά μηχανήματα, έτσι και ο δημοσιογράφος - φερέφωνο ή ο γραματέας ή ο θυρωρός που δεν ήθελε να διεκδικίσει μια άλλη θέση μέσα στην κοινωνία μέσω σπουδών ή πάλης αλλά ΑΡΚΕΣΤΗΚΕ σε μια θέση με 3 και 60 για να δουλεύει σε μια χάρτινη εφημερίδα που στηρίζει την κυκλοφορία της σε CD με παιδικά τραγούδια β διαλογής, θα βρεθεί άνεργος όταν η ενημέρωση γίνεται καλύτερα μέσω ίντερνετ.Δεν καταλαβαίνω ποιό είναι το περίεργο ή η έκπληξη.

Για όλους τους παραπάνω λόγους δεν στεναχωριέμαι για το κλείσιμο μιας εφημερίδας ή ενός σταθμού περισσότερο από ότι στεναχωριέμαι όταν ακούω ότι θα αυξηθεί ο φόρος στα τσιγάρα.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ

Χαιρετώ όσους αναγνώστες μου απέμειναν. Θεωρώ λογικό αυτοί να περιορίζονται στη μάνα μου και τον πιστό αδερφό μου καθώς έχω αμελήσει το μπλογκ τις τελευταίες εβδομάδες. Ο λόγος είναι ότι έχω διοχετεύσει όλη μου την (θετική) ενέργεια σε δύο πράγματα: τα καινούργια μου καθήκοντα στη δουλειά , τη διαμόρφωση του καινούργιου μου σπιτιού και την ενασχόληση με την πανέμορφη γυναικούλα μου και τα ακόμα πιο όμορφα τερατάκια που μου έδωσε ο Ύψιστος για παιδιά :-). Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι διανύω μια αρκετά θετική, δημιουργική , όμορφη αλλά και κοπιαστική περιόδο της ζωής μου.
Όλο αυτόν τον καιρό που δεν ασχολούμουν με το μπλογκ, συνέχιζα να ενημερώνομαι για τα επίκαιρα. Το σημαντικότερο όλων (κατά τη γνώμη μού) είναι οι ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ και γενικά οι εκλογές και το πολιτικό σύστημα.
Καθώς διανύω την τέταρτη δεκαετία της ταπεινής μου ύπαρξης, αρχίζω και προβληματίζομαι λίγο περισσότερο με τα ...κοινά. Κάθομαι στο φτηνό αλλά πιστό μου αυτοκίνητο, ακούω ειδήσεις και σκέφτομαι: "ρε μαλάκα, μήπως πρέπει καμιά φορά να ξεβαρεθείς και να σκεφτείς σοβαρά να ψηφίσεις?".
Τυγχάνει να έχω ενημερωθεί (χωρίς να το επιδιώξω) από πρωτογενείς πηγές (λόγω δουλειάς) ότι στην Ε.Ε. παίζονται σκληρά παιχνίδια και παζάρια εδώ και καμιά δεκαετία και θα συνεχίσουν να παίζονται. Ξέρω ότι στο ευρωκοινοβούλιο (όπως φαντάζομαι και σε όλα τα κοινοβούλια) παίζει μεγάλο ρόλο το άτομο, η προσωπικότητα, οι ικανότητες, τα προσόντα, η διπλωματική δεξιοτεχνία. Παίζουν μεγάλο ρόλο (και το ξέρω) επειδή υπάρχουν μεγάλα περιθώρια να πείσεις έναν αντιπρόσωπο κράτους με εξουσιοδότηση να δεσμεύσει το κράτος του σε συμφωνίες (βλ. υφυπουργό,ευρωβουλευτή, τεχνικό σύμβουλο, τεχνοκράτη, αντιπρόσωπο πολυεθνικής, υπουργό,κλπ) , να ταχθεί υπέρ σου σε ένα ζήτημα (αν πειστεί ότι είναι συμφέρον για το κράτος του ή ότι δε το ζημιώνει) ή να ταχθεί με μένος εναντίον σου.
Για να το κάνεις αυτό όμως πρέπει να διαθέτεις σε πολύ μεγάλο βαθμό τα ακόλουθα (τα οποία είναι ελάχιστα απαιτούμενα προσόντα για νέους επαγγελματίες διπλωμάτες):
α) άριστη γνώση αγγλικής και άλλης μια τουλάχιστον γλώσσας.
β) άριστο χειρισμό δημοσίων σχέσεων (γνώση σαβουάρ βιβρ, γνώση θεμάτων κοινωνικού ενδιαφέροντος κλπ)
γ)άριστη γνώση εθνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας και αξιοπρεπή γνώση παγκόσμιας ιστορίας.
δ) ευφυΐα άνω του μέσου όρου
ε)βασική γνώση της κουλτούρας των ευρωπαϊκών λαών (χωρίς απαραίτητα να έχεις πάει ή να έχεις ζήσει εκεί)
στ) θέληση να κοπιάσεις όσο απαιτηθεί για το καλό της πατρίδας σου (υπάρχει περίπτωση σε διαβουλεύσεις για τα Σκόπια πού δόθηκε σε νομικούς συμβούλους του υπουργού εξωτερικών (επί ΠΑΣΟΚ ) κείμενο τριών χιλιάδων σελίδων το βράδυ για να εξεταστεί και να τοποθετηθεί ο υπουργός επίσημα το επόμενο μεσημέρι (δηλαδή ολονύκτια μελέτη για τους συμβούλους και όχι βόλτες στα μούλεν ρουζ ).
Εφόσον τα διαθέτεις αυτά ή κάποια από αυτά , πάς στα διάφορα συνέδρια ( ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΝΤΑΣΣΣΟΝΤΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΚΑΤΟΠΙΝ ΘΑ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΣΕ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΝΤΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΣΜΕΥΣΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΣΕ ΖΩΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΠΧ ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΟΥΛΑΕΙ ΓΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΟΧΙ Ή ΑΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΚΛΠ) και πείθεις τους άλλους αντιπροσώπους , εντοπίζεις τα λάθη τους, τους πολεμάς ενώπιον όλων των άλλων, τους εκθέτεις στον διεθνή τύπο με υπονοούμενα, εξασφαλίζεις συμμαχίες για να μην ψηφιστεί κάτι ασύμφορο , πιάνεις φιλίες (δεν θα ήταν λίγο να ξέρεις ότι ο τάδε ευρωβουλευτής μας είναι οικογενειακός φίλος με τον υφυπουργό γεωργίας της Γαλλίας ή τον γενικό διευθυντή της νεστλέ για παράδειγμα). Δημιουργείς κύρος για το άτομό σου το οποίο το απολαμβάνει μετά και ο τίτλος σου και η χώρα σου (και όχι το αντίστροφο). Οι ευρωβουλευτές των άλλων κρατών είναι αρκετά δυνατά σαν άτομα και δεν εντυπωσιάζονται μόνο που είσαι Έλληνας ευρωβουλευτής. υτε είναι ανίδεοι για το πώς έχεις εκλεγεί. Αν όμως είσαι μορφωμένος, καλλιεργημένος και σοβαρός θα το αντιληφθούν άμεσα και θα το εκτιμήσουν , άσχετα από τις προθέσεις τους σε πολιτικό επίπεδο.
Και ύστερα από όλα αυτά (τα οποία επαναλαμβάνω, ΞΕΡΩ ότι είναι έτσι ακριβώς όπως σας τα περιγράφω) , σκέφτομαι :
πόσοι από αυτούς που χρυσοπληρώνω ΄διαθέτουν αυτά τα προσόντα, και πόσοι μάχονται αποτελεσματικά για το μέλλον των παιδιών μου σε μια Ευρώπη που αποφασίσμε σαν χώρα ότι είναι η μόνη μας ελπίδα ? πόσοι έχουν πετύχει κάτι πραγματικά επωφελές για την Ελλάδα ΄σε όλα αυτά τα ακριβά συμβούλια στις Βρυξέλλες τις τελευταίες δεκαετίες?
Όταν σκέφτομαι πεσιμιστικά , πιστεύω κανένας. Όταν είμαι αισιόδοξος, θέλω να πιστεύω ότι κάποιοι έστω και λίγοι, έστω και από σύμπτωση, κάτι έκαναν. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να ξέρω.
Ξέρω όμως ότι και να κάνει κάποιος κάτι δεν θα το μάθω εύκολα. Δεν θα το πούν στο κεντρικό δελτίο κανενός καναλιού, όυτε σε καμιά εκπομπή μεγάλης ακροαματικότητας κάποιου μεγαλοδημοσιογράφου, ούτε θα γραφτεί σε κανένα πρωτοσέλιδο καμιάς έγκυρης εφημερίδας. Ούτε τα επιτεύγματα κάποιου ευρωβουλευτή μας , ούτε οι "πατάτες".
Θα πρέπει να ξεψαχνίζω καθημερινά τα μονόστηλα και να ασχολούμαι όλη τη μέρα με αναζήτηση μπας και βρώ καμία αναφορά από κάποιον δύσμοιρο και φτωχοπληρωμένο , άσημο δημοσιογράφο που καλύπτει αυτά τα θέματα ελπίζοντας κάποτε να αξιωθεί και αυτός να γράφει για τις τελευταίες δημοσκοπήσεις για το αν είναι καλός πρωθυπουργός ό τάδε ή όχι ή να μιλάει για την κατάντια της ανεργίας σε πρωινάδικα με φόντο μερικούς καλοσχηματισμένους κώλους.
Και τότε είναι που σκέφτομαι ότι το πράγμα παράγινε με την so called Δημοκρατία. Δεν είμαι σπουδαστής κοινωνικών επιστημών , δεν είμαι λαογράφος ούτε κοινωνιολόγος , ούτε απόφοιτος των πολιτικών επιστημών. Είναι ξεκάθαρο όμως σε εμένα ότι το ισχύον πολιτικό σύστημα με το οποίο καθορίζονται οι ηγέτες δεν είναι πρακτικό, ρεαλιστικό και, το κυριότερο, αποτελεσματικό.
Συνειδητοποίησα ρε σεις παιδιά, ότι δεν πάω να ψηφίσω στις ευρωεκλογές ή γενικά στις εκλογές , όχι γιατί βαριέμαι ή μόνο γιατί πιστεύω ότι όποιον και να ψηφίσω τα ίδια σκατά θα κάνει, αλλά γιατί ...ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΑΝΕΝΑΝ από αυτούς που ψηφίζω. ΚΑΝΕΝΑΝ.
Δεν ξέρω ποιο σύστημα θα ήταν καλύτερο, αλλά έτσι όπως είναι τώρα, να πάω να ψηφίσω ποιόν? Δεν ξέρω το ποιόν τους (των υποψηφίων), τα προσόντα τους , το μέχρι τώρα έργο τους,κλπ[.ΤΙΠΟΤΑ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΝ.
Πιστεύω ότι σε μεγάλους αριθμούς η δημοκρατία σταματάει να είναι λειτουργική λόγω της αναγκαστικής εμεσότητας που διακρίνει την επιλογή (πχ ψηφίζω το βουλευτή που ο πρωθυπουργός μετά θα καθορίσει ποιό υπουργείο θα αναλάβει και μετά αυτοί θα επιλέξουν τον πρόεδρο της δημοκρατίας κλπ). Δεν είναι σωστό.
Πάνω από όλους θεωρώ υπεύθυνους τους δημοσιογράφους και τους εκδότες οι οποίοι ενσυνείδητα ΔΕΝ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΝ ΣΩΣΤΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Δεν λένε ψέματα, αλλά δεν αποκαλύπτουν και τις αλήθειες που μας ενδιαφέρουν και τις ξέρουν. ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ 4ΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥΣ.
Κλείνοντας, θέλω να καταθέσω τους φόβους μου ότι επειδή η κοινωνίες έχουν αποδειχτεί ότι δέχονται τις αλλαγές σαν ελατήρια (από το φασισμό στην πλήρη αναρχία και αντίστροφα) , μην την πατήσουμε χωρίς να το καταλάβουμε και βρεθούμε με κανα τανκς στην ομόνοια και το χαιρόμαστε κι όλας.....

MIA NEA ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΟΙΚΟ ΕΥΡΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ

ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΚΙ ΕΓΡΑΦΑ
ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΑΝ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΞΑΦΝΟΥ ΑΚΟΥΣΤΙΚΑΝ ΕΞΩ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΟΥΛΙΑ
ΟΛΑ ΜΟΙΑΖΑΝ ΟΤΙ ΗΡΘΕ Η ΑΝΟΙΞΗ
ΟΜΩΣ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΣΤΑ ΠΕΡΙΞ
ΜΟΥ ΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΞΗ
ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΝΑΞΙΖΕΙ
ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΟΣΟΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ
ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΘΑ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΜΕ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ
ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΗ ΑΜΥΛΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΧΑΡΑΣ.
ΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΥΝΕΧΗ ΠΑΝΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ.
ΣΤΙΣ ΒΟΡΙΕΣ ΣΚΑΝΔΥΝΑΒΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 600 ΚΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΛΟΞΕΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
ΠΟΥ ΠΑΣΧΟΥΝ ΑΠΟ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΝΟΣΟ
ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΑΝΑΠΤΥΣΟΝΤΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΟΙΚΟΚΟΙΝΟΤΙΤΕΣ
ΠΟΥ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ
ΦΥΛΟΞΕΝΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΙΕΣ ΓΙΑ ΟΙΚΟΜΑΓΥΡΕΜΑΤΑ
ΑΛΛΑ ΗΤΕ ΣΒΗΣΑΝΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΗΤΕ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ
ΤΑ ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΕ.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΟΙΡΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΝΕΟΙ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
ΤΕΛΟΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΟΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΑ Η ΑΛΛΟ ΚΟΜΠΕΞ ΤΟ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ.
ΤΟ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΗΘΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ
ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΝΤΑΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΓΑΛΟ
ΚΑΖΑΝΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ.

Ποιός περνάει τα πάθη του Χριστού τελικά??

«Άγιες μέρες» διατρέχουμε και σε όλους ξεπήδησε το αίσθημα της Αγάπης που προστάζει η θρησκεία το οποίο ως δια μαγείας θα χαθεί μετά το πέρας των εορτών, σε όλους αυτούς που τρέχουν στις εκκλησίες και κάνουν χίλιες δυο μετάνοιες μπρος στα εικονίσματα, σε όλους αυτούς που νοιώθουν αμαρτωλοί και προσπαθούν να εξιλεωθούν πατώντας το πόδι (με το δεξί παρακαλώ!) στους ναούς.
Τι γίνεται όμως με όλους αυτούς που δεν πατάνε το πόδι τους Εκεί; Τι γίνεται με όλους αυτούς που δεν συμμετέχουν σε κάποιο φιλόπτωχο ταμείο ή ίδρυμα; Που δεν εξομολογούνται, δεν ασχολούνται με εράνους ούτε τρέχουν στις λιτανείες; Η επίσημη απάντηση είναι πως θα «κριθούμε κατά συνείδηση» (γιατί κι εγώ είμαι σαν αυτούς).
Ανήκω στην κατηγορία αυτή τον ανθρώπων που συμμετέχουν σε συλλογικότητες, βγαίνουν στους δρόμους για να αφουγκραστούν τα αληθινά προβλήματα του κόσμου και την φωνή των πονεμένων. Παλεύω μαζί με άλλους ομοίους μου για την όσο καλύτερη αντιπληροφόρηση και προσπαθούμε να είμαστε σε πορείες (φοιτητικές, εργατικές, αντιπολεμικές, αντιρατσιστικές) και διαδηλώσεις.(Μη ρωτάτε πως γίνεται αυτό: άν υπάρχει θέληση για αγώνα όλα γίνονται ).
Φτώχεια , ανέχεια, ανεργία συγκλονίζουν τους συνανθρώπους μας. Παραπονούνται όλοι αυτοί οι απλοί άνθρωποι για την κυριαρχία του ατομικισμού στην κοινωνία μας και της συνέπειές του.
Παγκόσμια κάθε τρία λεπτά ένα αθώο παιδάκι πεθαίνει από την πείνα ενώ κατά καθόλου παράδοξο τρόπο σύμφωνα με επίσημα στοιχεία υπάρχει περίσσεια τροφίμων κατά 40%.
Πόλεμοι διεξάγονται από «ύπερ» χριστιανούς ενάντια στην «τρομοκρατία» στο όνομα της «δημοκρατίας», (τώρα ποιός τρομοκρατεί ποιόν είναι μια άλλη υπόθεση)! Λαοί ξεκληρίζονται μέσα απ’ αυτούς τους πολέμους και τις σύγχρονες γενοκτονίες, αθώα γυναικόπαιδα δολοφονούνται (βλ. Παλαιστίνη).
Και μη ξεχνάμε....ναρκωτικά, ναρκωτικά, ναρκωτικά! Η μαύρη κάπα του θανάτου σκεπάζει ήδη πολλές οικογένειες. Η κυρά πρέζα περιμένει στην γωνία. Παίρνει τ’ αδέρφια μας και τα καταβροχθίζει σαν τον Κρόνο.
Το 98% των ανθρώπων παγκόσμια δεν πάει στην εκκλησία (είτε γιατί δεν πιστεύει, είτε γιατί ανήκει σε άλλη θρησκεία που ο χριστιανισμός αντιμάχεται) και ζούν την επίγεια «κόλαση»
Ακούμε τον Πάπα να φωνάζει πόσο εύκολα μπορούμε να βρεθούμε (αν δεν είμαστε πιστοί) στην κόλαση. Τι ειρωνεία! Τι αδικία να πάνε στον «παράδεισο» οι εκκλησιαζόμενοι σοβαρά θρησκευόμενοι.
Που θα πάνε άραγε τα παιδιά της Ομόνοιας, οι μετανάστες, οι ανάπηροι, οι λούμπεν, οι απλοί εργαζόμενοι (σαν και εμένα), τα παιδιά των 700 ευρώ, οι συνταξιούχοι;
Είμαι αποφασισμένος να πάω μαζί τους στην «κόλαση» γιατί είμαι και θέλω να είμαι ένας απ’ αυτούς. Ζήτω η «κόλαση» λοιπόν!.
Ο Πάπας (κακή του ώρα) καταριέται όλους αυτούς τους «φτωχοδιάβολους» που ορθώνουν το ανάστημα προσδοκώντας σε μια άλλη κοινωνία, προσδοκώντας τον αληθινό επίγειο παράδεισο! Καταριέται στην ουσία όλους αυτούς που στην ερώτηση: Συντασσόμαστε; Απαντούν καταφατικά.
Προσοχή παιδιά Έχουμε Κοινά Συμφέροντα, Έχουμε Κοινά Συμφέροντα! Ενωθείτε! Να στραγγαλίσουμε εδώ και τώρα το «εγώ», να προσχωρήσουμε στο ιερό «εμείς»!
Τελικά μήπως είχε δίκιο ο Φίοντορ Ντοστογιέυσκυ όταν έλεγε: « Με την αδικία που υπάρχει στόν κόσμο που ζούμε, αν τελικά δεχτούμε πως υπάρχει Θεός, τελικά καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως ο διάβολος τον έχει νικήσει και κυριαρχεί αφού το κακό βασιλεύει πάνω στον πλανήτη μας»;;!!

Το άδικο δεν δέχεται ποτέ να νικηθεί, το δίκιο δέχεται

Αυτή είναι η πρώτη μου ανάρτηση σε αυτό το μπλόγκ. Ευχαριστώ πολύ τον φίλο ulysses που μου έκανε την τιμή να με καλέσει και να μου δώσειβήμα στο χώρο του.

Δεν υπήρξα χρήστης αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι αυτό είναι λεπτομέρεια.

Δεν θέλω να καταχραστώ το φιλικό αυτό χώρο για να αναπτύξω τα γνωστά σε όλους τους ενήλικες θέματα που αποτελούν σκληρή ντόπα και τα γευόμαστε όλοι μας καθημερινά.

Το μόνο που θέλω να πώ σεβούμενος τον τίτλο αυτού του ιστολογίου, είναι ότι όσον αφοράτο χρήμα, την ωραιοπάθεια, την κολακεία, τον εγωισμό , την καλοπέραση, την τεμπελιά και τη νωθρότητα , εγώ τουλάχιστον δυστυχώς δεν είμαι ακόμα ...ex :-)

Αυτά για αρχή και είμαι σίγουρος ότι αυτό το ιστολόγιο θα καταφέρει να βρεί τους οπαδούς και το κοινό του και να προσφέρει ένα βήμα στον κόσμο που θέλει να ακουστεί και μια συντροφιά (έστω και ηλεκτρονική) σε όσους δεν τη σνομπάρουν.

Και για να μην με περάσει ο φίλος ulysses για βλάχο , θα κλέισω με ρητό (από το γκουγκλ) :

"Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του" -

Tolstoy